Biblioteka Zespołu Placówek Oświatowych w Brańszczyku

Biblioteka

Patroni


 

wyszyński220px-Henryk_Sienkiewicz


     Kardynał Stefan Wyszyński urodził się w dniu 3 sierpnia 1901 r. w miejscowości Zuzela nad Bugiem, na pograniczu Podlasia i Mazowsza. Polska rozdarta była wówczas między trzech zaborców. Zuzela pozostawała pod panowaniem rosyjskim. Stefan zatem od dziecka poznał smak niewoli i ukochał Polskę. Nad jego dzieciństwem zaciążyło dramatyczne wydarzenie śmierci matki. Umarła, kiedy miał zaledwie 9 lat. Przez całe życie tęsknił za nią. Ta tęsknota skierowała jego serce ku Matce Niebieskiej – ku tej, “która nie umiera”, na Nią będzie też często wskazywał w swojej późniejszej pracy duszpasterskiej. Po ukończeniu gimnazjum w Warszawie i Łomży wstąpił do Seminarium Duchownego we Włocławku, gdzie 3 sierpnia 1924 roku został wyświęcony na kapłana. Z powodu choroby święcony był sam, wkrótce po wyjściu ze szpitala. Z mszą świętą prymicyjną pojechał na Jasną Górę. Po czterech latach studiów na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim na Wydziale Prawa Kanonicznego i Nauk Społecznych uzyskał stopień doktora na podstawie prac: “Prawa Kościoła do szkoły”. Po studiach udał się w podróż naukową po krajach Europy Zachodniej. Po powrocie do kraju został profesorem nauk społecznych w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku, jednocześnie prowadził intensywną działalność społeczną wśród robotników Włocławka.

     Podczas wojny jako znany profesor – społecznik był imiennie poszukiwany przez Niemców. Błogosławiony biskup Kozal kazał księdzu Wyszyńskiemu opuścić Włocławek. Ukrywał się między innymi we Wrociszewie i w Laskach pod Warszawą. W okresie Powstania Warszawskiego ksiądz Wyszyński pełnił obowiązki kapelana grupy “Kampinos” AK działającej w Laskach i okolicy oraz szpitala powstańczego w Laskach. Oprócz obowiązków duszpasterskich zbierał rannych, towarzyszył przy operacjach, podtrzymywał na duchu dotkniętych skutkami wojny. Z płonącej Warszawy pewnego dnia wiatr przyniósł mu nadpalona karteczkę ze słowami “Będziesz miłował”. Zaraz po zakończeniu działań wojennych ks. Wyszyński wrócił do Włocławka i zaczął organizować Seminarium Duchowne zniszczone w czasie wojny. W 1945 r. został rektorem Seminarium. Podjął też obowiązki redaktora tygodnika diecezjalnego “Ład Boży”; czynił starania o wznowienie czasopisma “Ateneum Kapłańskie”.

     W 1946 r. Ojciec Święty Pius XII mianował księdza profesora Wyszyńskiego biskupem, ordynariuszem diecezji lubelskiej. Sakry biskupiej udzielił nominatowi na Jasnej Górze Prymas Polski August kardynał Hlond dnia 12 maja 1946 roku. Po jego śmierci 22 października 1948 ks. Biskup Wyszyński został wybrany Arcybiskupem Gniezna i Warszawy i Prymasem Polski.

     Przyszły dla Kościoła czasy bardzo trudne. Zaczęło się nasilać jawne prześladowanie. W tej sytuacji, aby chronić Kościół i Naród od napięć i rozlewu krwi Prymas Wyszyński podjął decyzję zawarcia “Porozumienia” podpisanego przez przedstawicieli Episkopatu i Władz Państwowych (14 II 1950).Wobec braku Konstytucji była to jedyna deklaracja prawna określająca sytuację Kościoła w Polsce.

     12 stycznia 1953 ks. Wyszyński został Kardynałem, nie mógł jednak pojechać do Rzymu po kapelusz kardynalski, ponieważ nie otrzymał paszportu. Osiem miesięcy później (25 IX 1953) Stefan kardynał Wyszyński został aresztowany i wywieziony z Warszawy. Przebywał kolejno w Rywałdzie Królewskim koło Grudziądza, w Stoczku Warmińskim, w Prudniku koło Opola, w Komańczy w Bieszczadach. Dopiero w ostatnim miejscu internowania zostały złagodzone rygory – właśnie tam też został napisany tekst odnowionych Ślubów Narodu (wygłoszone na Jasnej Górze 26 sierpnia 1956 roku jako Jasnogórskie Śluby Narodu). Dnia 26 października 1956 r. Kardynał Wyszyński został uwolniony.

     Wrócił do Warszawy wśród wielkiej radości i nadziei Kościoła w Polsce. W latach 1957-65 prowadził Wielką Nowennę przed Jubileuszem Tysiąclecia Chrztu Polski – niezwykłe, narodowe rekolekcje, które były jednocześnie aktem zawierzenia Polski Maryi. Na główne uroczystości milenijne (3 V 1966) pragnął przyjechać Ojciec Święty Paweł VI, jednak władze polskie pod wpływem decyzji z Moskwy odmówiły papieżowi prawa przyjazdu. Uroczystości milenijne, symbol wielkiego duchowego zwycięstwa Kościoła, przełamały w społeczeństwie polskim “barierę strachu”. Ludzie poczuli się wewnętrznie wolni, zjednoczeni, odnaleźli swoją tożsamość. W latach sześćdziesiątych Prymas Polski czynnie uczestniczył w pracach Soboru Watykańskiego II, na jego prośbę również Ojciec Święty ogłosił (21 XI 1964) Maryję Matką Kościoła. W okresie rodzącej się “Solidarności” Prymas Tysiąclecia pozostawał ośrodkiem równowagi i spokoju społecznego. Zatroskany o pokój w Ojczyźnie i dobro ludzi ustawicznie wzywał do odpowiedzialności. Odszedł do Boga 28 maja 1981 r. w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. Na pogrzeb Stefana kardynała Wyszyńskiego w Warszawie 31 maja przybyło tysiące ludzi. Przyszli wierzący i niewierzący. Był to prawdziwie królewski pogrzeb, wyrażający szacunek i cześć dla Prymasa Tysiąclecia, którego nazywano ojcem Narodu. W 1986 roku rozpoczął się proces kanonizacyjny Sługi Bożego Stefana Kardynała Wyszyńskiego.

http://www.stoczek.pl/0x5Erepository?resource=7141a4c78ce510304cd9879cdcca56d0


     Henryk Sienkiewicz urodził się 5 maja 1846 roku w Woli Okrzejskiej na Podlasiu. Pochodził ze zubożałej szlachty polskiej herbu Łabędź. W roku 1855 przybył do Warszawy i tam uczęszczał do gimnazjum. Potem studiował w Szkole Głównej. Zmuszony do zarobkowania pracował jako redaktor w różnych warszawskich czasopismach. W latach 1876-78 przebywał w Stanach Zjednoczonych, a potem w Europie Zachodniej i Południowej.

W dowód zasług w roku 1900 otrzymał dworek w Oblęgorku. Szczyt sławy przypadł na rok 1905, gdy Akademia Szwedzka przyznała mu Nagrodę Nobla. Z chwilą wybuchu I wojny światowej podążył do Szwajcarii i tam z gronem rodaków, powołał Komitet Generalny Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce. Odzyskania niepodległości już nie doczekał. Zmarł w Vevey w Szwajcarii dnia 15 listopada 1916 roku, okrywając żałobą cały naród.

Henryk Sienkiewicz należał do twórców literatury światowej. Pisał pod pseudonimem Litwos. Wśród ogromnej plejady jego dzieł możemy wymienić: „Krzyżaków”, „Trylogię”, „Quo vadis”, „W pustyni i w puszczy”, powieści współczesne: „Bez dogmatu”, „Rodzina Połanieckich” oraz nowele: „Janko Muzykant”, „Latarnik”, „Jamioł”, „Bartek Zwycięzca”,
„Z pamiętnika poznańskiego nauczyciela” i inne. Wiele z tych utworów przetłumaczono na języki obce.

Pisarz nie ograniczał się wyłącznie do pracy literackiej. Już podczas pobytu w Oblęgorku dał się poznać jako wielki orędownik chłopów. Pomagał im w załatwianiu trudnych spraw, przyczynił się do założenia ochronki dla dzieci wiejskich.

Był również inicjatorem zakupu obrazu Jana Matejki „Hołd Pruski” dla Muzeum Narodowego w Warszawie. Czynił starania o wzniesienie w stolicy pomnika Adama Mickiewicza. Stworzył stypendium dla artystów zagrożonych gruźlicą. Aktywnie działał przeciwko germanizacji w zaborze pruskim.

Rozkochany w pięknie życia wielki pisarz, który swą twórczość pojmował jako służbę narodowi, jako pracę „dla pokrzepienia serc”, znajduje miejsce w naszych sercach. Dzisiaj doceniamy to w sposób szczególny. Kochamy Go za to, że ukazując najtragiczniejsze momenty z dziejów Polski, dowodził uparcie, że nawet z najgorszych opresji można uratować Ojczyznę.

Henryk Sienkiewicz cytat

    Październik 2016
    P W Ś C P S N
    « maj    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
    Facebook By Weblizar Powered By Weblizar